آرینا و آزمایشگاه

امروز آرینایی رو بردیم آزمایشگاه بیمارستان پارس

تا آزمایشات چکاپش رو انجام بده.

خیلی شلوغ بود. حدود نیم ساعتی معطل شدیم تا

نوبتمون شد. من از قبل برای

آرینایی توضیح داده بودم که برای چه کاری داریم میریم.

داخل اتاق نمونه گیری یه دختر بچه حدود 8-9 ساله بود

کهگویا رگش رو پیدا نمی کردن و حسابی جیغ و فغان میکرد.

تا ما وارد شدیم یکی از خانومهایی که مسئول خونگیری بود

گفت وای این چقدر کوچولوئه.

یکی دیگه پرسید چند سالشه؟

گفتم چهار سال. مگه مسئول خونگیری از اصفال ندارین؟ من

تماس گرفتم و گفتن هر روز یجز جمعه ها

بخش نموه گیری اطفال دارین.

همون خانم جواب داد داریم ولی برای بچه های زیر دو ساله.

گفتم مگه شما نمونه گیری از بچه ها رو بلدین؟

گفت می تونیم بگیریم ولی شاید راحت رگش پیدا نشه و دو سوزنه بشه.

اگه خیلی حساسی برو با سوپوروایزر صحبت کن تا بفرستتون قسمت اطفال.

من هم مستقیم رفتم اتاق نمونه گیری اطفال.

آقایی که مسئول نمونه گیری بود داشت

از یه بچه حدود 8-9 ماه خون میگرفت کارش عالی بود

و سریع رگ رو پیدا کرد.

بعد از تموم شدن کارش رفتم داخل و گفتم سوپروایزر گفت شما

از دخترم خون بگیرید. پرسید چرا اون طرف نبردین؟

گفتم نه اونجا اذیت میشه من همیشه بخاطر این موضوع میبردمش بیمارستان کودکان

ولی اینبار اومد اینجا. گفت باشه بفرمایید بشینید.

من همون جا نذر کردم که یه مقداری پول رو بندازم داخل قلک محک

(انشااله به زودی زود همه اون کوچولوها خوب بشن و این پولها خرج تفریحشون بشه)

که رگ آرینا زود پیدا بشه و اذیت نشه.

اون آقا رگ زود رو پیدا کرد ولی چون تعداد آزمایشات زیاد بود

گفت حدود 10 سی سی خون لازمه که یه کوچولو طول کشید

و دخملی گریه کرد. ولی کارش خیلی خوب بود.

 بعد هم دخملی به باباییش گفت پرنسس آزمایش داده و

نمیتونه راه بره و تا ایستگاه تاکسیها از بغلش پایین نیومد.

تا عصر هم چسب زخم رو روی جای سرنگ

چسبونده بود و اصلا دستش رو تکون نمیداد.

براش گفتم که من هم وقتی کوچولو بودم

میرفتم آزمایش و گریه میکردم و این

اصلا اشکال نداره.

خدا رو شکر این کار هم انجام شد.